Het ‘Adviesplein gemeente en gezin’ is ontstaan vanuit de Gereformeerde Gemeenten om een overzicht van toerusting, advies en hulp te bieden aan onder andere ambtsdragers, opvoeders en gemeenteleden.
‘Ik ben écht blij dat u geen man heeft!’ Met haar armen om me heen geslagen, kijkt mijn nichtje me nog eens indringend aan. Dat verbaast me. Meestal spreekt een bruiloft, de mogelijkheid van bruidsmeisje zijn en ringen geven tot haar verbeelding.
Het neigt enigszins naar een haat – liefdeverhouding tussen CITO en mij. Meten is weten. Daar valt weinig tegen in te brengen. En je wilt toch dat een kind zich ontwikkelt. Dat je in ieder geval een groei ziet ten opzichte van zichzelf.
Een poosje geleden werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Een harde les, maar een les die ik graag door wil geven. Het is een les voor elke leidinggevende, maar vooral voor elk gemeentelid.
Hij zag er als een berg tegenop. Ik voelde helemaal met hem mee. Onze kleinzoon is nog maar vijf. En ik was een jaar of acht toen ik me in de strijd moest werpen om een zwemdiploma te bemachtigen. En ik vond het vreselijk. Op dinsdagavond maakte ik veel stampij om de volgende dag maar alstublieft thuis te kunnen blijven.
Als vrouwen een probleem hebben, willen ze dat hun man alleen maar luistert. En niet gelijk met allemaal oplossingen komt. Het gaat erom dat je je verhaal kwijt kunt, dat er iemand is die met je meeleeft en invoelt hoe lastig de situatie kan zijn.
Hij zit tegenover me. Een 29-jarige jongeman uit Somalië. Donkere huidskleur, baardje, een pet op zijn hoofd. Zijn jas houdt hij tijdens de gesprekken aan. Eronder draagt hij een blauwe trui en – zoals altijd- zijn joggingsbroek. Hij kijkt me aan met zijn diepbruine, indringende, maar ook vriendelijke ogen.
“Heb je nog kinderen thuis?” vroeg pas iemand die ik nog niet zo goed kende. “Nee, ik ben niet getrouwd,” was mijn antwoord. “O… ” Een belangstellend knikje. Op zo’n moment zie je mensen even aftasten: hoe staat ze erin?
Zes weken zomervakantie zweefden in een zucht voorbij. Het nieuwe schooljaar wenkt, met alles wat ze in zich verborgen heeft. Ik voel de verantwoordelijkheid voor zoveel kwetsbare kinderen op me af komen. Dat merk ik ook bij de collega’s. Daarom is het goed om als team het nieuwe cursusjaar eerst te luisteren naar de Bijbel. Dit jaar vanuit Genesis 33.
Vanuit het adviesplein willen we kerkelijke gemeenten ondersteunen in het (verder) ontwikkelen en opzetten van een netwerk rondom personen met psychosociale zorg.
Kuddegedrag is nu niet meteen een positief woord. Wij zeggen dat van mensen die als een ‘kip zonder kop’ de meute volgen. Gewoon als domme koeien doen wat anderen doen. Maar misschien is er ook een andere kant. Kan kuddegedrag een positieve lading krijgen?
Gemeente