Het ‘Adviesplein gemeente en gezin’ is ontstaan vanuit de Gereformeerde Gemeenten om een overzicht van toerusting, advies en hulp te bieden aan onder andere ambtsdragers, opvoeders en gemeenteleden.
Platliggend op een ziekenhuisbed in een eenpersoonskamertje vol toeters en bellen. Gisteren nog zelf het ziekenhuis ingelopen en nu haast niet meer mogen bewegen. Niet zelf naar de wc, niet zelf kunnen eten, niet zelf kunnen drinken… Afhankelijk van de zorg van anderen. Alleen met je eigen gedachten.
Ons huis is op dit moment omgetoverd in een omgeving zoals alleen kinderen dat kunnen organiseren: de kamer bezaaid met kapla, poppenspullen, strijkkralen en spelletjes. Een verdieping hoger baan ik me een weg door de lego, boekjes, zaklampen en nog een heleboel dingen zoals knikkers, stenen en knuffels. Boven zijn alle kamers volgebouwd met matrassen en luchtbedden. Op dit moment hebben we drie logees. Morgen komen er weer vijf anderen voor in de plaats.
‘Ik ben écht blij dat u geen man heeft!’ Met haar armen om me heen geslagen, kijkt mijn nichtje me nog eens indringend aan. Dat verbaast me. Meestal spreekt een bruiloft, de mogelijkheid van bruidsmeisje zijn en ringen geven tot haar verbeelding.
Het neigt enigszins naar een haat – liefdeverhouding tussen CITO en mij. Meten is weten. Daar valt weinig tegen in te brengen. En je wilt toch dat een kind zich ontwikkelt. Dat je in ieder geval een groei ziet ten opzichte van zichzelf.
Natuurbranden en een dreigende wereldbrand Dat is wat het nieuws aan het begin van een nieuw decennium domineert. Dit is geen veilige wereld. Dat is natuurlijk geen nieuws, maar op één of andere manier wanen we ons heel vaak veilig in de schijnveiligheid van onze eigen wereld.
Als kind en puber kon ik andere mensen en hun leefsituaties bewonderen. Een vriendinnetje had zo’n leuke tuin om in te spelen, klasgenoten hadden heel jonge ouders, medeleerlingen deden niets voor school en haalden toch hoge cijfers.
Het begon allemaal onschuldig, vertelt Femke me.
Een poosje geleden werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Een harde les, maar een les die ik graag door wil geven. Het is een les voor elke leidinggevende, maar vooral voor elk gemeentelid.
“Mam, ik ben aan de beurt voor de ik-tafel!” Laurens komt helemaal enthousiast uit school. “De ik-tafel, wat is dat voor leuks?”, vraag ik. “Nou, daar mag je allemaal spullen van jezelf op zetten. Dus waar je graag mee speelt, van je papa en mama, gewoon alles van jezelf. En dan mag dat een poos op school blijven en dan ga ik er ook over vertellen. Dus ik ga auto’s meenemen, want daar houd ik van en de foto van de hele familie.” Zoonlief heeft al allerlei plannetjes bedacht. En al kletsend over de ik-tafel fietsen we naar huis.
Het is een woensdagmorgen in het begin van december. Met mijn tweejarige dochter in de wandelwagen, loop ik richting winkelstraat en markt. Er hangt een lichte vorst in de lucht, maar het mooie winterzonnetje lokt menigeen naar buiten. Ik ben in ieder geval zeker niet de enige die bedacht heeft nog even wat boodschappen te gaan halen. In de nauwe gangpaden van een bekende drogist lijkt het wel of alles schreeuwt om aandacht. Speelgoed staat metershoog opgestapeld. De geschenkverpakkingen grijnzen me in alle soorten en maten aan. Aanbiedingen links en rechts. In de gangpaden moet ik regelmatig uitwijken of de wandelwagen een ander plekje geven om andere kopers, kijkers en snuffelaars door te laten. Ik betrap me erop dat ik door de bomen het bos niet meer zie… Wat zocht ik hier ook alweer?
Gemeente
Gemeente