Categorie: Persoonlijk

Het is 17.00 uur. Ik stap in de auto en rijd vanaf mijn werk naar huis. In theorie zou ik daar een uur over moeten doen, maar de praktijk is helaas anders. Iets wat ik trouwens vaker moet constateren, niet alleen als het gaat om reistijd, maar dat terzijde. Deze middag staat er veel file. Voor ik het weet sta ik echter thuis voor de deur en zie ik dat er ruim anderhalf uur verstreken.

Maandagmorgen. Ik ben onderweg naar mijn werk en wil me bij laten praten over hetgeen er in de wereld gaande is. Bij het omdraaien van de radioknop val ik midden in een gesprek waarin stevige woorden gesproken worden. Al snel valt het woord homohaat het is me dan ook al snel duidelijk: de Nashvilleverklaring wordt ‘besproken’.

Met een gezicht als een oorwurm stapt ze de spreekkamer binnen. “Ik word er helemaal naar van”, verzucht ze. “Vertel, wat is er aan de hand?” Nieuwsgierig kijk ik haar aan. “Nou, ik moet zoveel doen elke dag. Ik word naar van mezelf.

Het is een gewone maandagmorgen. Vandaag is het gelukt om op tijd mijn bed uit te komen. Ik zit aan mijn ontbijt te overdenken hoe blij ik daarmee ben, want ik wil mijn dagschema zo veel als mogelijk aanhouden. Structuur opbouwen helpt bij het herstel van mijn burn-out! Ik ben nog niet helemaal wakker, maar heb al wel een positief gevoel bij deze dag.