Thema: single

“Heb je nog kinderen thuis?” vroeg pas iemand die ik nog niet zo goed kende. “Nee, ik ben niet getrouwd,” was mijn antwoord. “O…” Een belangstellend knikje. Op zo’n moment zie je mensen even aftasten: hoe staat ze erin?

“Het is goed zo hoor,” ging ik verder. “Ik heb veel om dankbaar voor te zijn. Natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten. Maar wie heeft die niet?” Tien jaar geleden zou ik misschien anders gereageerd hebben. Het kan zo verschillend zijn hoe singles het leven ervaren. Dat maakt het voor anderen ook lastig om in te schatten hoe zij daarmee om kunnen gaan.
Ik herinner me een ontmoeting van een aantal jaren geleden. Het was op een vrouwenochtend voor vrouwen uit het AZC. We zaten gezellig koffie en thee te drinken met iets lekkers erbij. Er waren weer wat nieuwe gezichten. Het samenzijn met deze vrouwen was voor mij aan de ene kant een weldaad: ook voor hen was het leven niet ‘perfect’, zij hadden geen huisje-boompje-beestje. Aan de andere kant is het in die culturen niet gebruikelijk dat je als vrouw niet getrouwd bent en zeker het gemis van kinderen is iets verschrikkelijks. Dat gaf me soms ook een ongemakkelijk gevoel. Ik merkte dat vrouwen uit die cultuur het ook lastig vonden. Meestal reageerden ze meelevend, maar vaak ook met de wens dat ik nog eens kinderen zou krijgen. Ze konden zich een leven zonder gezin niet voorstellen.
Tijdens dit koffiemoment zat ik naast een nieuwe vrouw. Ze zag er moe uit. Ik knoopte een praatje aan in eenvoudig Engels. “Do you have children?” vroeg ze op een gegeven moment. Ik schudde mijn hoofd en vertelde dat ik niet getrouwd was. “Lucky you,” antwoordde ze. Even verbaasde haar antwoord me, maar ik begreep de achtergrond ervan wel. In hun situatie was het hebben van een gezin een hele verantwoordelijkheid en soms ook een zware last. Je zult maar met z’n achten in één klein kamertje wonen, koken, eten, huiswerk maken en slapen. En dat temidden van alle onzekerheid over de toekomst en alle gebeurtenissen die al achter je liggen. Ruzies, huwelijksproblemen en opvoedingsproblemen waren aan de orde van de dag. De reactie van deze vrouw gaf me weer even een heel ander zicht op mijn eigen leven. Ik zag weer hoeveel ik had om dankbaar voor te zijn. Dat is de waarde van dit soort momenten: kwetsbaar kunnen zijn in de dingen die je moeilijk vindt, maar ook je zegeningen leren zien en tellen!

Maaike