Het ‘Adviesplein gemeente en gezin’ is ontstaan vanuit de Gereformeerde Gemeenten om een overzicht van toerusting, advies en hulp te bieden aan onder andere ambtsdragers, opvoeders en gemeenteleden.
Vandaag ontmoet ik Leah. Leah heeft in april jl. haar vader op 72-jarige leeftijd verloren. Haar vader was al langere tijd ziek. Hij had allerlei lichamelijke klachten, waaronder hartklachten. Ook was er vorig jaar kanker bij hem ontdekt. Voor Leah was het een wonder dat haar vader nog leefde. Toen hij echter de laatste twee weken van zijn leven sterk aftakelde en palliatief kwam te liggen, kwam het toch nog onverwachts.
Het is (bijna) vakantietijd. Dromen over zon, zee en strand. Dromen over mooie wandelingen. Dromen over een flinke mountainbiketocht. Of dromen over dat leuke plekje op de camping. Herkenbaar?
Het is 17.00 uur. Ik stap in de auto en rijd vanaf mijn werk naar huis. In theorie zou ik daar een uur over moeten doen, maar de praktijk is helaas anders. Iets wat ik trouwens vaker moet constateren, niet alleen als het gaat om reistijd, maar dat terzijde. Deze middag staat er veel file. Voor ik het weet sta ik echter thuis voor de deur en zie ik dat er ruim anderhalf uur verstreken.
Met een gezicht als een oorwurm stapt ze de spreekkamer binnen. “Ik word er helemaal naar van”, verzucht ze. “Vertel, wat is er aan de hand?” Nieuwsgierig kijk ik haar aan. “Nou, ik moet zoveel doen elke dag. Ik word naar van mezelf.
De coronacrisis. Een virus wat zich verspreidt van China tot Amerika. Waar iedereen in zijn dagelijks leven mee geconfronteerd wordt, van jong tot oud. Waar niemand omheen kan. Het besef van deze realiteit dringt tot steeds meer mensen door. Eerst was het ‘een virus ergens in China’, inmiddels is het een virus in jouw huis of in dat van iemand om de hoek. Met ingrijpende gevolgen. Natuurlijk voor het werk, voor kinderen, voor ouders die ineens allerlei creatieve oplossingen moeten bedenken. Maar ook voor ons gevoel.
Het begon allemaal onschuldig, vertelt Femke me.
Hij zit tegenover me. Een 29-jarige jongeman uit Somalië. Donkere huidskleur, baardje, een pet op zijn hoofd. Zijn jas houdt hij tijdens de gesprekken aan. Eronder draagt hij een blauwe trui en – zoals altijd- zijn joggingsbroek. Hij kijkt me aan met zijn diepbruine, indringende, maar ook vriendelijke ogen.
Gemeente